وقت آن شد که از این دار فنا درگذریم

کاروان رفته و ما در سر ره در گذریم

توشه راه نداریم چه تدبیر کنیم

منزل دور و دراز است عجب بی خبریم

توشه راه حقیقت که نه نان است و نه آب

توشه آنست که ایمان درستی ببریم

خانه و خانقه و منزل ما زیر زمین

ما به تعمیر سر و ساختن بام و دریم

خانه اصلی ما گوشه قبرستان است

ای خوش آن روز که من با تو در آن خانه دریم

پدر و مادر و یاران و عزیزان رفتند

ما عجب مست غروریم چه کوته نظریم

دم به دم می گذرند از نظر ما یاران

این قدر دیده نداریم که در خود نگریم

گر دو صد مملکت از روی زمین جمع کنیم

ما به غیر از کفنی بیش ز دنیا نبریم

بار الها تو کریمی و غفوری و رحیم

دست ما گیر که درمانده و بی بال و پریم

یا رب از لطف تو و بندگی ناصر دین

عاقبت خیر نما ما همگی در به دریم